Historia zaczyna się na początku lat 90., gdy Linda Archerd wraz z mężem od sześciu lat bezskutecznie stara się o dziecko. W 1994 roku decydują się na zapłodnienie in vitro. Powstają cztery zarodki – jeden z nich prowadzi do narodzin ich córki, a trzy pozostałe zostają zamrożone.
Linda marzyła o kolejnych dzieciach, jednak jej mąż nie podzielał tej chęci. Z czasem ich małżeństwo się rozpadło, a sąd przyznał kobiecie prawo do zarodków. Przez dekady opłacała ich przechowywanie, wierząc, że jeszcze kiedyś zostanie matką.
Lata mijały. Po menopauzie Linda musiała pogodzić się z tym, że sama już nie zajdzie w ciążę. Jako osoba wierząca nie chciała jednak dopuścić do zniszczenia zarodków ani oddać ich do badań naukowych. Podjęła więc trudną, ale świadomą decyzję: odda je do adopcji, by ktoś inny mógł zostać rodzicem.
Po blisko 30 latach od ich powstania jeden z zamrożonych zarodków trafił do nowej rodziny. „Zaadoptowali” go Lindsey i Tim Pierce z miasteczka London w stanie Ohio.
Zobacz również
Według analizy RareBirthday, obejmującej około 487 milionów urodzeń z 29 krajów i obszarów, najrzadszą datą urodzin był 25 grudnia. Kolejne miejsca zajęły 1 stycznia i 24 grudnia. 29 lutego umieściłem na końcu jako szczególny przypadek, a nie faktyczne 20. miejsce - gdyż ta data wypada co 4 lata.
4 listopada 1960 roku Heinz von Foerster, Patricia Mora i Lawrence Amiot opublikowali w „Science” pracę pod wymownym tytułem: „Koniec świata: piątek, 13 listopada 2026 roku”.
Przeanalizowali historyczny wzrost liczby ludności i obliczyli, że gdyby nadal przebiegał według tego samego modelu, właśnie dziś populacja dążyłaby do nieskończoności.
Brzmi jak zapowiedź apokalipsy, ale kluczowe jest słowo „gdyby”. Matematyczny wynik pokazywał, że taki wzrost nie może trwać wiecznie. Nie był dowodem na to, że konkretnego dnia ludzkość wyginie.
Piątek trzynastego możemy więc spędzić zgodnie z planem. ?
